Szanowny Panie Premierze! Nie ulega wątpliwości, że w krajach o słabo rozwiniętej sieci prywatnych
Szanowny Panie Premierze! Nie ulega wątpliwości, że w krajach o słabo rozwiniętej sieci prywatnych banków i przedsiębiorstw rządy często w przeszłości podejmowały bezpośrednie inicjatywy inwestycyjne, np. rząd RP przed 1939 r. Nierzadko czyniły to w regionach zacofanych także rządy państw wysoko rozwiniętej Europy zachodniej, np. po II wojnie światowej we Włoszech, we Francji i Hiszpanii. Oczywiście, miało to miejsce nie w rezultacie preferowania kapitału (kapitalizmu) państwowego, lecz ze względu na konieczność uzupełnienia przez kapitał państwowy niewystarczającej aktywności inwestycyjnej kapitału prywatnego w regionach lub gałęziach gospodarki niedoinwestowanych. W efekcie działalności inwestycyjnej kapitału państwowego w Europie Zachodniej powstał tam i istnieje do dziś sektor państwowo-kapitalistyczny. Po 1989 r. sektor państwowo-kapitalistyczny z Europy Zachodniej rozpoczął eskpansję na Wschodzie. Np. akcje najbardziej dochodowych polskich spółek państwowych w energetyce i telekomunikacji zostały wykupione przez francuskie i szwedzkie koncerny państwowe. Państwo francuskie i państwo szwedzkie stawały się na drodze pokojowego zaboru majątku państwa polskiego jeszcze bogatsze, a państwo polskie jeszcze biedniejsze. Jak należy zakwalifikować działalność ministrów rządu RP, którzy to spowodowali? Oczywiście, z tych faktów wynikają różne wnioski, np. taki, że rządy zachodnioeuropejskie nawet w zagranicznej polityce ekonomicznej, a nie tylko w polityce wewnętrznej, nadają własnemu kapitałowi państwowemu aktywną rolę inwestycyjną. Oczywiście, rozumiemy przesadne uczulenie pewnej części polskich mało doświadczonych elit politycznych na złe doświadczenia z nadmiernie zbiurokratyzowanym i zupełnie niepotrzebnie upartyjnionym kapitalizmem państwowym poprzedniej epoki. Nie rozumiemy jednak, dlaczego rząd RP nie naśladuje wzorców roztropnej polityki ekonomicznej rządów zachodnioeuropejskich, które pomnażają majątki produkcyjne własnych państw i które popierają aktywną działalność inwestycyjną swoich firm państwowych zarówno w ich własnych państwach, jak i za granicą. Nie rozumiemy, dlaczego wbrew doświadczeniom praktyki społeczno-gospodarczej Europy Zachodniej rząd RP dąży do całkowitej likwidacji w sensie prawnym polskiego sektora państwowo-kapitalistycznego. Dlaczego nie udziela pomocy finansowej i prawnej takim pozytywnym środowiskom pracowniczym, jak np. załoga Fabryki Kabli ˝Ożarów˝, których dobrze prosperujące warsztaty pracy z powodu zwycięstwa partykularnej prywaty mają być zlikwidowane? Mając powyższe na uwadze, proszę uprzejmie pana premiera, na podstawie art. 192 ust. 2 Regulaminu Sejmu RP, o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy rząd RP podziela pogląd o konieczności prowadzenia przez kapitał państwowy w krajach rozwijających się, np. w Polsce, aktywnej działalności inwestycyjnej wg wzorców realizowanych w Polsce przed 1939 r. oraz według wzorców zachodnioeuropejskiej polityki społeczno-gospodarczej, wypracowanych tam po II wojnie światowej?
2. Czy determinacja pracowników Fabryki Kabli ˝Ożarów˝ (dalej nazywanej: FKO) przeciwko planom jej likwidacji przez spółkę Tele-Fonika z Krakowa nie powinna była być przesłanką do podjęcia przez rząd RP inicjatywy ustawodawczej, która umożliwiłaby renacjonalizację FKO i prowadzenie przez nią samodzielnej działalności produkcyjnej w postaci państwowokapitalistycznej spółki menedżerskiej na rynku, na którym osiągała dobre wyniki finansowe przed przejęciem jej przez Tele-Fonikę?
3. Czy przejęcie FKO przez Tele-Fonikę nie zostało dokonane w celu likwidacji dobrze prosperującej FKO i w celu zajęcia przez Tele-Fonikę dominującej pozycji na danym odcinku rynku? Jaką część kapitału zakładowego Tele-Foniki posiada właściciel zagraniczny? Jaka była rola tego właściciela przy podejmowaniu decyzji o likwidacji FKO? Czy likwidacja FKO nie obniży poziomu konkurencyjności na rynku kabli? Czy taka likwidacja nie odbije się niekorzystnie na sytuacji rynkowej byłych klientów FKO?
4. Czy w sytuacji niekorzystnych zmian zakładanych w pkt. 3 nie powinna mieć zastosowania interwencja rządowych agencji i banków, która zastąpi środki interwencjonizmu państwowego, o których mowa w pkt. 2, w celu przeciwdziałania niekorzystnym zmianom na rynku pracy, w przypadku gdyby została utrzymana decyzja o likwidacji FKO?
5. Czy rząd RP nie dostrzega potrzeby uchwalenia przez Sejm w Polsce ustawodawstwa interwencyjnego, które ułatwiłoby administracji rządowej i samorządowej aktywne:
- prowadzenie działalności założycielskiej w gospodarce, np. przy pomocy właściwych rządowych agencji inwestycyjnych lub państwowych banków inwestycyjnych, przy budowie nowych przedsiębiorstw publicznych na tych obszarach, gdzie polski kapitał prywatny i zagraniczny kapitał prywatny, np. w woj. zachodniopomorskim czy warmińsko-mazurskim, nie wystarczają do aktywizacji życia gospodarczego, także przy odbudowie zlikwidowanych po 1990 r. terenowych firm państwowych, przy założeniu, że tworzenie nowych miejsc pracy jest priorytetem priorytetów;
- interweniowanie przez rząd RP w przynoszącą szkody finansowe i społeczne działalność narodowych funduszy inwestycyjnych w celu korygowania ich szkodliwej polityki;
- przejmowanie przez właściciela państwowego lub samorządowego firm dobrze prosperujących, takich jak np. Fabryka Kabli Ożarów, które z motywów antyrynkowych i antyspołecznych (vide: pkt 3 i pkt 4) są likwidowane przez prywatnego właściciela?
6. Czy po wielu latach doświadczeń Polski ze złą pseudosocjalistyczną ideologią społeczno-ekonomiczną, która była fundamentem ustroju, a w ostatniej dekadzie ze złą pseudoliberalną ideologią społeczno-ekonomiczną, która została niesłusznie uznana za fundament nowego ustroju, Polacy nie mają prawa oczekiwać, że rząd RP zainspiruje środowiska naukowe w kraju i na emigracji do wykreowania narodowej ideologii społeczno-ekonomicznej, która będzie zgodna z polskimi wartościami i interesami zsharmonizowanymi z wartościami i interesami innych narodów europejskich i która stanie się fundamentem teoretycznym i aksjologicznym polskiej polityki społeczno-gospodarczej opartej na właściwym ustawodawstwie gospodarczym? Takie karygodne decyzje, jak np. sprzedawanie polskich spółek państwowych rządom państw unijnych, są efektem obowiązywania w polityce rządu RP antynarodowych ideologii społeczno-ekonomicznych. Problemem zasadniczym jest więc zwalczenie w Polsce błędnych i szkodliwych dla kraju ideologii społeczno-ekonomicznych narzuconych Polsce po 1989 r. Potrzebne są takie ideologie, które służą polskim wartościom i interesom narodowym. Takie ideologie, dające ogólną orientację odnośnie do celów polskiej polityki społeczno-gospodarczej i odnośnie do instrumentów realizacyjnych, są niezbędne do tworzenia korzystnych dla kraju programów społeczno-gospodarczych i do prowadzenia przez rząd właściwej, a więc propolskiej polityki społeczno-gospodarczej opartej na dobrym prawie gospodarczym.
7. Jakie państwowe firmy zagraniczne i przy pomocy jakich urzędników polskich wykupiły akcje polskich spółek skarbowych?
Z wyrazami szacunku
Poseł Janusz Dobrosz
Wrocław, dnia 27 listopada 2002 r.